Γράφει η Ιζαμπέλ Δέδε

” Στο παρατρίχα γλίτωσα την εγγονή από τον σκύλο. Έτοιμο ήταν να αρπάξει το σάντουιτς που κρατούσε στο χέρι η μικρή. ”

” Ζούμε σε μια ήσυχη γειτονιά όπου περνάνε ελάχιστα αυτοκίνητα. Παρόλα αυτά τα παιδιά δεν μπορούν πλέον να παίξουν στο δρόμο εξαιτίας των σκυλιών που κυκλοφορούν. Παίζουν τα παιδιά, τρέχουν από εκεί και από εδώ … Τρέχουν και τα σκυλιά από πίσω.. Φοβούνται τα παιδιά..Μπορεί να θέλουν να παίξουν τα σκυλιά, αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρει κανείς πως μπορεί να αντιδράσει ένα αδέσποτο σκυλί. ”

Η ανησυχία των κατοίκων γίνεται όλο και μεγαλύτερη…

Η επίσημη γραμμή του Κράτος υποχρεώνει τους Δήμους να μαζέψουν τα αδέσποτα για στείρωση και να τα αφήσουν πάλι στο ίδιο σημείο από όπου τα πήραν …

Δεν γνωρίζω τι είχαν στο μυαλό τους οι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο, αλλά ένα είναι σίγουρο : η στείρωση δεν κάνει τον σκύλο χορτάτο ούτε πιο ήμερο!

Βρείτε επιτέλους μια λύση ! Σε εθνικό επίπεδο; Σε Περιφερειακό; Σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης ; Βασικά αυτό δεν ενδιαφέρει κανέναν !

Η καθημερινότητα των δημοτών μετατρέπεται όλο και πιο πολύ σε εφιάλτη ! ( μια και το θέμα με τα αδέσποτα είναι μόνο ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν κάθε μέρα .. )

Το Κράτος, η Περιφέρεια, η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουν ως καθήκον να εξασφαλίσουν στους δημότες ένα καθώς πρέπει επίπεδο διαβίωσης και να βρουν τρόπους ώστε έτσι η καθημερινότητα να βελτιώνεται όχι να χειροτερεύει !

Ακόμη να έρθει η μέρα που αυτό το καθήκον θα γίνει πραγματικότητα !!!

Ιζαμπέλ Δέδε