Γράφει ο Μιχάλης Κανταρτζής.

Κάθε πόλη, κάθε χώρα, αισθάνεται υπερήφανη, για την ιστορία της, για τον πολιτισμό της, τις τέχνες της, την εκπαίδευση, αλλά και για τους ανθρώπους της που με τα κατορθώματα και τις επιτυχίες τους προσθέτουν «υπεραξία» στον χώρο που βρίσκονται.

Άνθρωποι του πολιτισμού, της τέχνης, της εκπαίδευσης, του αθλητισμού κ.α. με τα έργα, τις επιτυχίες τους, αλλά και με την πορεία τους ο καθένας τους στον χώρο όπου δραστηριοποιούνται, γίνονται πρότυπα για τους νέους και τις νέες μας και κάνουν τους υπόλοιπους υπερήφανους που τους έχουν δίπλα τους. Πόσες φορές έχουμε πει… «έχω γείτονα τον τάδε αθλητή» ή «αυτός ο μεγάλος καλλιτέχνης είναι από την πόλη μου, το χωριό μου»; Κοινωνικές εκδηλώσεις και βραβεύσεις γίνονται για αυτούς τους ανθρώπους, όλοι θέλουν να τους γνωρίσουν από κοντά και ολόκληρη η πόλη κινείται γύρω από αυτούς τους «λαμπερούς» ανθρώπους. Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις μου είναι ένα δημοσίευμα (Ο Έλληνας Αγιογράφος που συγκίνησε τον Βασιλιά της Ιορδανίας!) από το (Διεθνές Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Ορθοδοξία), που έπεσε πριν λίγες ημέρες στην αντίληψη μου.

Για περισσότερα εδώ στη Αλήθεια…