Γράφει η Ιζαμπέλ Δέδε

Μερικές φορές αναρωτιέμαι πόσες ενέσεις πρέπει να χτυπήσει κάποιος για να ηρεμήσει ;

Πότε θα μάθουν μερικοί οδηγοί ότι πρέπει να προσέχουν τους πεζούς !

Πότε θα μάθουν μερικοί οδηγοί ότι πρέπει να αφήσουν τον πεζό να περάσει τον δρόμο αφού ήδη έχει φτάσει στην μέση ;

Τι είμαστε τελικά ; Πολιτισμένοι ή βάρβαροι ;

Χάσαμε την έννοια της καλοσύνης και της ευγένειας μου φαίνεται !

9:30 σήμερα Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2019 . Το πρωί διέσχιζα το πιο κεντρικό δρόμο του Αιγινίου. Μπορεί να είναι ΠΕΟ αλλά περνάει μέσα σε οικισμό και το όριο ταχύτητος είναι 50 ! Εάν έχει κίνηση θα πρέπει να οδηγήσουμε ακόμη πιο σιγά ! Να θυμόμαστε και μερικά βασικά πράγματα !

Φτάνοντας κοντά στην κεντρική πλατεία ακριβώς στην στροφή βλέπω έναν κύριο στην μέση του δρόμου που προσπαθεί να περάσει απέναντι ! Με μια ουρά από αμάξια να περνάνε πίσω του και εμένα να έρχομαι προς την κατεύθυνση του ο άνθρωπος ήταν κυριολεκτικά παγιδευμένος.

Ο κάθε λογικός άνθρωπος, που σέβεται τους συνανθρώπους του θα έκανε ότι έκανα και εγώ : έκοψα σταδιακά ταχύτητα για να δει ο οδηγός πίσω μου ότι κάτι γίνεται και σταμάτησα για να αφήσω τον κύριο να περάσει πριν τον χτυπήσει κάποιο όχημα.

Τι το πιο φυσιολογικό για έναν πολιτισμένο άνθρωπο ;

Και όμως ! Σε κλάσμα δευτερολέπτων έχω μπροστά μου τον πεζό να με ευχαριστήσει που τον άφησα να περάσει τον δρόμο και πίσω μου τον οδηγό να κορνάρει και να με βρίζει !

Ευλογημένε οδηγέ, αν από τις 9:30 το πρωί δεν μπορείς να ελέγξεις τα νεύρα σου μήπως δεν θα έπρεπε να είσαι στο τιμόνι ;

Πόσο σε στοίχισε που σταμάτησες πίσω μου για να περάσει ο πεζός ;

Εμένα δεν με στοίχισε τίποτα ! Αντιθέτως το χαμόγελο και το ευχαριστώ που μου χάρισε αυτός ο καημένος ο πεζός έφερε στην ζωή μου μια ακτίδα φωτός και χαράς που με ακολούθησε όλη μέρα !

Εγώ βγήκα κερδισμένη ! Εσύ νευρικέ οδηγέ ; Πως πήγε η μέρα σου ;