Έχουμε σταματήσει να αντιδρούμε σε αυτά που συμβαίνουν;

Στην ιατρική, όταν ένας οργανισμός εκτίθεται ξανά και ξανά σε κάτι, μπορεί να αναπτύξει ανοσία. Τι συμβαίνει όμως όταν το ίδιο γίνεται σε μια κοινωνία;

Το δεύτερο σύμπτωμα που κρατώ αυτή την εβδομάδα είναι η ανοσία.

Όχι αυτή που γνωρίζουμε στην ιατρική. Μια άλλη.

Κάθε μέρα ακούμε για πράγματα που κάποτε θα μας είχαν θυμώσει. Μια δίκη, ένα σκάνδαλο, μια απόφαση που επηρεάζει τη ζωή μας.

Στην αρχή, φυσικά, αντιδράμε. Μετά το συνηθίζουμε.

Μετά έρχεται το «έλα μωρέ, όλοι το ίδιο είναι». Και τελικά το προσπερνάμε.

Μήπως όμως εκεί βρίσκεται πραγματικά το πρόβλημα; Όχι σε όλα αυτά που συμβαίνουν, αλλά κυρίως στο ότι έχουμε αρχίσει να τα θεωρούμε φυσιολογικά.

Γιατί, όταν εκτιθέμεσε ξανά και ξανά στο παράλογο, υπάρχει ο κίνδυνος να πάψουμε να αντιδρούμε σε αυτό.

Και κάπως έτσι, η αγανάκτηση γίνεται απογοήτευση. Η απογοήτευση γίνεται αδιαφορία. Και η αδιαφορία οδηγεί στην παραίτηση.

Και ίσως τελικά η πολιτική απάθεια να μην ξεκινά από το γεγονός ότι δεν μας ενδιαφέρει τι γίνεται γύρω μας.

Ίσως να ξεκινά επειδή έχουμε πειστεί πως, ό,τι κι αν κάνουμε, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

Και πώς αντιμετωπίζεται;

Ίσως πρέπει να ξεκινήσουμε από τα απλά.

Να μην συνηθίσουμε το άδικο. Να μην θεωρούμε φυσιολογικό το παράλογο.

Να μιλάμε όταν κάτι μας ενοχλεί. Να συμμετέχουμε.

Και κυρίως, να μην παραιτούμαστε από την ιδέα πως μπορούμε να αλλάξουμε κάτι.