Πέρα από ‘‘μεταρρυθμιστή’’, τον γνωρίσαμε, ή αν θέλετε μας ‘‘συστήθηκε’’, ως  ‘‘θεσμικός και στιβαρός’’ πολιτικός. Ανέβηκε στην εξουσία, αξιοποιώντας επικοινωνιακά, έστω μέσω ενός καλοπληρωμένου επικοινωνιακού ‘‘στρατού’’, κυρίως τις ιστορικές πολιτικές ‘‘κυβιστήσεις’’ του προκατόχου του, ‘‘κυβιστήσεις’’ που όχι μόνο είχαν εξαντλήσει το πολιτικό του ‘‘κεφάλαιο’’ αλλά τον είχαν (τον προκάτοχο) σταθερά καταστήσει στα μάτια του ελληνικού λαού ‘‘αναξιόπιστο’’ και ‘‘ανεπαρκή’’.

Γι’ αυτό, όσο και αν αναδιφήσει κάποιος στο παρελθόν, δεν θα βρει δήλωση ή, εν πάση περιπτώσει, δημόσια τοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη που να παρεκκλίνει από την πάγια γραμμή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, σύμφωνα με την οποία οι διεθνείς σχέσεις και η πολυμερής διακρατική διάδραση στην παγκόσμια Κοινότητα πρέπει να βασίζονται στη διεθνή νομιμότητα, μια νομιμότητα που είναι όχι μόνο πειστήριο ‘‘πολιτικού πολιτισμού’’ αλλά και το μέσο της ειρηνικής διευθέτησης των διεθνών ζητημάτων και των αντικρουόμενων γεωστρατηγημάτων. 

Ώσπου, πριν λίγες μέρες, ο Πρωθυπουργός, σε δημόσια ανάρτησή του,  στηλιτεύοντας τον ηγέτη της Βενεζουέλας, Nicolas Maduro, ως ‘‘βίαιο και καταπιεστικό δικτάτορα’’, έγραψε για την κατ’ ουσία… ‘‘απαγωγή’’ του από τους Αμερικανούς ότι δεν είναι τούτη η ώρα να σχολιάσει τη νομιμότητα της συγκεκριμένης πράξης (This is not the time to comment on the legality of the recent actions). Έτσι, με τούτη την ‘‘παράδοξη’’ ανάρτησή του, αποστράφηκε άμεσα τη διεθνή νομιμότητα, ή έστω στιγμιαία και επιλεκτικά την παραμέρισε, και προκάλεσε ευρύ ‘‘σάλο’’ μέχρι και… στη γειτονική Τουρκία (https://www.financialreport.gr/anoixe-idi-i-orexi-ton-tourkon-me-tis-diloseis-mitsotaki/), η οποία αναμένεται να ‘‘εκμεταλλευτεί’’ δεόντως και σε κατάλληλες συγκυρίες τη συγκεκριμένη δήλωση.

Με το παρόν κείμενο, λοιπόν, θέλω, καταρχάς, να δούμε την έκταση της εν προκειμένω (ούτως ή άλλως) οφθαλμοφανούς ‘‘κυβίστησης’’ του Πρωθυπουργού και δη μέσα από τη σύγκριση (το ‘‘contrast’’) του αντιθετικού περιεχομένου της άνω δήλωσής του με παλαιότερες τοποθετήσεις του, να δώσουμε μια, ή έστω την πιθανότερη, εξήγηση για την εν λόγω στάση του, αλλά κυρίως να διακριβώσουμε (στο τέλος) το τι ακριβώς δείχνουν όλα τα παραπάνω για το πρόσωπο του Πρωθυπουργού. 

Προς το τέλος του περασμένου έτους, καταρχάς, στη Βουλή, στη συζήτηση (της 17-10-2025) με αντικείμενο την ενημέρωση του Σώματος για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διαλαλούσε πανταχόθι: ‘‘Η Ελλάδα τα τελευταία έξι χρόνια έχει υπερασπιστεί σθεναρά τα εθνικά της συμφέροντα, υπηρετεί παράλληλα το Διεθνές Δίκαιο και προωθεί με συνέπεια και την ειρήνη και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή. Με τις αρχές αυτές να καθορίζουν όχι μόνο τη δική μας πορεία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο. Έναν κόσμο, μάλιστα, ο οποίος βιώνει σήμερα μία εντελώς πρωτοφανή ρευστότητα’’.

Το Διεθνές Δίκαιο, μάλιστα, επικαλείται συνεχώς ο Πρωθυπουργός στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και προσπαθεί να δείχνει και … ‘‘ανυποχώρητος’’. Τον Απρίλιο του 2024, σε συνέντευξη Τύπου (9-4-2024), μετά την ολοκλήρωση των εργασιών της έκτακτης Συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες, είχε δηλώσει με στόμφο: ‘‘Η Ελλάδα ασκεί την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας’’. Και έναν μήνα μετά, στις 14-5-2024, μετά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Τουρκίας, Recep Tayyip Erdoğan, στην Άγκυρα, έλεγε: ‘‘Όπως έχω ήδη τονίσει, ο χαρακτηρισμός της μουσουλμανικής μειονότητας ως θρησκευτικής προβλέπεται ρητά στη Συνθήκη της Λωζάνης’’ και ότι ‘‘η Ελλάδα υποστήριξε και υποστηρίζει, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, την ενταξιακή διαδρομή της Τουρκίας, με την προϋπόθεση, βέβαια, της ενσωμάτωσής της στο ευρωπαϊκό κεκτημένο’’. 

Γι’ αυτό, άλλωστε, στην ομιλία του στην 79η Σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, τον Σεπτέμβριο του 2024 (27-9-2024) με έμφαση υπογράμμισε: ‘‘Τον περασμένο Δεκέμβριο υπογράψαμε τη Διακήρυξη των Αθηνών, ένα έγγραφο όπου αποτυπώνεται η πρόθεσή μας να επιλύσουμε τις διαφορές μας σύμφωνα με τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και στο πνεύμα των σχέσεων καλής γειτονίας….Και άκουσα με χαρά τον Πρόεδρο Erdoğan να λέει ότι η οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο είναι προς το κοινό συμφέρον ολόκληρης της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου’’.

Ακολουθώντας το συγκεκριμένο μοτίβο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δηλώσει σχετικά με την παραπομπή της ελληνοτουρκικής διαφοράς στη Χάγη: ‘‘Η Ελλάδα δεν άλλαξε στρατηγική απέναντι στην Τουρκία, αλλά η βούλησή μου ήταν να συνομιλούμε με την Τουρκία και τα ζητήματα μας να επιλύονται με βάση το διεθνές δίκαιο, και όταν διαφωνούμε να μην οδηγούνται τα πράγματα στα άκρα’’ (https://www.naftemporiki.gr/politics/1514807/kyriakos-mitsotakis-gia-ellinotoyrkika-i-chagi-einai-akomi-makria-den-syzitame-zitimata-ethnikis-kyriarchias/).

Έχει υπογραμμίσει με νόημα για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων:  ‘‘Προβαίνουμε έτσι σε μία θαλάσσια περιοχή, συγκεκριμένα αυτή του Ιονίου και των Ιονίων νήσων μέχρι το ακρωτήριο Ταίναρο της Πελοποννήσου, στην άσκηση ενός αδιαμφισβήτητου κυριαρχικού μας δικαιώματος, σύμφωνα με άρθρο 3 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας». Και προσέθεσε: ‘‘ένα δικαίωμα το οποίο η χώρα μας επιφυλάσσεται να ασκήσει μελλοντικά και σε άλλες θαλάσσιες περιοχές και το οποίο έχουν ήδη ασκήσει οι γείτονές μας με σεβασμό στη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας’’ (https://www.fortunegreece.com/article/kiriakos-mitsotakis-sti-vouli-h-ellada-epektini-ta-chorika-idata-sto-ionio-sta-12-nm/).

Έχει πει για το δόγμα της ‘‘Γαλάζιας Πατρίδας’’ και την πιθανότητα ‘‘συνεκμετάλλευσης’’ στο Αιγαίο: ‘‘Οι χάρτες, οι οποίοι δημοσιεύθηκαν από την Τουρκία, δεν είναι σημερινοί, ούτε χθεσινοί. Είναι στην πραγματικότητα η αποτύπωση ενός δόγματος, το οποίο είναι απολύτως ανυπόστατο και δεν έχει κανένα έρεισμα στο διεθνές δίκαιο, το δόγμα της γαλάζιας πατρίδας. Δεν υπάρχει καμία απολύτως σκέψη ή πολιτική για συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο’’.

Και φυσικά έχει αποφανθεί και για το τουρκολιβυκό μνημόνιο: ‘‘Η Τουρκία θεωρεί ότι έχει κυριαρχικά δικαιώματα στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου επί τη βάσει του τουρκολιβυκού μνημονίου, το οποίο είναι άκυρο και ανυπόστατο νομικά με βάση το διεθνές δίκαιο’’ (10-7-2024, Από τις τοποθετήσεις του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο Council on Foreign Relations με τον Daniel Speckhard, Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο της Corus International και πρώην Πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα).

Αναφορικά με την Κύπρο, το ίδιο (επιτρέψτε μου) ‘‘τροπάριο’’. Ο Πρωθυπουργός έχει ισχυριστεί ότι ‘‘Πενήντα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή το πρόβλημα παραμένει άλυτο. Η Κύπρος είναι μια ευρωπαϊκή χώρα κατεχόμενη και είναι ανάγκη η επίτευξη λύσης επί τη βάσει των αποφάσεων του ΟΗΕ’’. Ενώ στην ‘‘πολυθρύλητη’’ ομιλία του στον ΟΗΕ, τον Σεπτέμβριο του 2024, είχε τονίσει: ‘‘Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης…. εξέφρασε επίσης την ακλόνητη δέσμευσή του στον διάλογο για την εξεύρεση λύσης. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη σε αυτή τη δέσμευση. Έχει δίκιο να υποστηρίζει ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί à la carte και ότι η ιστορία δεν μπορεί να ξαναγραφτεί ή να διαγραφεί’’.

Τον δε Νοέμβριο του 2025, ούτε 2 μήνες πριν από σήμερα, μετά το πέρας των εργασιών της 3ης Διακυβερνητικής Συνόδου Ελλάδας – Κύπρου δήλωνε (στις 13-11-2025): ‘‘Αθήνα και Λευκωσία παραμένουν προσηλωμένες στην ειρηνική συνεργασία με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας. Σε μία συγκυρία αβεβαιότητας, οι δύο χώρες μας αποτελούν πυλώνες σταθερότητας και αξιοπιστίας στην ευρύτερη περιοχή’’. Και για την τριμερή συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα, είχε πει: ‘‘Πιστεύω ότι σε αυτό το πλαίσιο, η τριμερής συνεργασία μας έχει ακόμη μεγαλύτερη στρατηγική σημασία. Πρέπει πάντα να βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και να καθοδηγείται από τις αρχές της καλής γειτονίας’’. 

Δεδομένου, μάλιστα, ότι μια διεθνής Συνθήκη συνιστά Διεθνές Δίκαιο, σε αυτό βασίζεται (ο Πρωθυπουργός) για να ‘‘δικαιολογεί’’ την εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών, η οποία (αν και, εδώ που τα λέμε, έχει καταστεί από τις πολλαπλές, επίμονες και εξόφθαλμες παραβιάσεις της από την πλευρά των Σκοπίων ‘‘σουρωτήρι’’) πρέπει να είναι, κατά τον Πρωθυπουργό, ‘‘σεβαστή’’ (Μητσοτάκης: ‘‘η πρόοδος, η ασφάλεια και η ευημερία βασίζονται στον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και των διεθνών συμφωνιών.’’, https://www.protothema.gr/politics/article/1518606/mitsotakis-gia-skopia-i-paraviasi-tis-sumfonias-ton-prespon-thetei-se-kinduno-tin-asfaleia-sta-dutika-valkania/). Είχε δηλώσει, άλλωστε, τον Ιανουάριο του 2019, όταν η Συμφωνία ήρθε προς κύρωση στη Βουλή, ότι με βάση το Διεθνές Δίκαιο η Συμφωνία είναι ‘‘δυσμετάβλητη’’ και κάθε τροποποίησή της ‘‘εξαιρετικά δύσκολη’’ (δείτε https://www.youtube.com/watch?v=43t7aZTpesU και δη στο λεπτό 1:18). Και ‘‘πατώντας’’ σ’ αυτό, το Διεθνές Δίκαιο, απευθύνεται προς την άλλη πλευρά:  ‘‘Εμείς θέλουμε η Βόρεια Μακεδονία να κάνει βήματα ευρωπαϊκής προσέγγισης. Αυτό προϋποθέτει, όμως, τον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και τον σεβασμό των συμφωνιών που προφανώς η χώρα έχει υπογράψει. Πιστεύω ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αυτό είναι κάτι το οποίο η ηγεσία των Σκοπίων θα το αντιληφθεί’’ (Μητσοτάκης, 12-7-2024).

‘Κορωνίδα’’ της πολιτικής μας το Διεθνές Δίκαιο και στην περίπτωση της Ουκρανίας φυσικά. Ευθύς εξαρχής, ο Πρωθυπουργός έσπευσε να διευκρινίσει πανταχόθι: ‘‘Είμαστε με την Ευρώπη. Είμαστε με τη Δύση. Είμαστε με τη διεθνή νομιμότητα. Δεν μπορούμε να δεχτούμε την αλλαγή συνόρων με τη βία ως συνήθη πρακτική. Υποστηρίζουμε την άμεση εκεχειρία και την παροχή ισχυρών εγγυήσεων ασφαλείας στην Ουκρανία.’’

Στις 26-2-2024 δε είχε δηλώσει: ‘‘Συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από την παράνομη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία…. Η Ελλάδα από την πρώτη στιγμή στάθηκε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, συμπαρατασσόμενη με τις δυνάμεις της διεθνούς νομιμότητας, της ειρήνης και της αλληλεγγύης’’. Και εν συνεχεία, στο ίδιο ‘‘μήκος κύματος’’, στις 12-6-2025, στην 4η Σύνοδο Κορυφής Ουκρανίας-Νοτιοανατολικής Ευρώπης, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Οδησσό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε κατά λέξη πει: ‘‘Επιτρέψτε μου να εκφράσω και πάλι την αλληλεγγύη της χώρας μου προς τον ουκρανικό λαό, ο οποίος αυτές τις μέρες υποφέρει και πάλι από μεγάλης κλίμακας επιθέσεις με ρωσικούς πυραύλους και drones εναντίον αμάχων. Αυτές οι επιθέσεις, και πιστεύω ότι πρέπει να το επαναλαμβάνουμε σε κάθε ευκαιρία, παραβιάζουν κατάφωρα το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο….Αυτός ο πόλεμος δεν αφορά μόνο τη Ρωσία και την Ουκρανία. Αφορά τη διεθνή τάξη που εδράζεται σε κανόνες, το να μην επιβραβεύεται ο επιτιθέμενος με την αποδοχή μιας διευθέτησης που ουσιαστικά δικαιώνει αυτές τις επιθετικές συμπεριφορές’’. 

Αναφορικά με τις ελληνοαλβανικές σχέσεις, ο Πρωθυπουργός πάλι προέτασσε τη νομιμότητα. Μας είχε πει ότι ‘‘ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας δεν μπορεί να αντιπαρέλθει τις προϋποθέσεις για την προσχώρηση της χώρας του στην Ε.Ε. Με πρώτη την τήρηση του Κράτους Δικαίου, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση’’. Και, επίσης, είχε ισχυριστεί για την ‘‘υπόθεση Μπελέρη’’: ‘‘ Θα είμαι σαφής: με την παράνομη προφυλάκιση του εκλεγμένου Δημάρχου Χιμάρας, και πλέον υποψηφίου Ευρωβουλευτή της ΝΔ, Φρέντη Μπελέρη, η Αλβανία καταπατά την αξία του Κράτους Δικαίου, καταργώντας το αυτονόητο δικαίωμά του να δικαστεί με βάση το τεκμήριο αθωότητας’’ (https://www.skai.gr/news/politics/mitsotakis-i-alvania-katapata-tin-aksia-tou-kratous-dikaiou).

Και σχετικά με την (πιθανή) οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών, κατά την άφιξή του στη Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-Δυτικών Βαλκανίων στα Τίρανα (Δεκέμβριος 2022), είχε υποστηρίξει: ‘‘Πιστεύω ότι προσεγγίζουμε την ώρα που θα υπογράψουμε το σχετικό συνυποσχετικό προκειμένου να παραπέμψουμε το θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης…..Η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι μπορεί να λύνει τέτοιου είδους εκκρεμότητες με μοναδικό γνώμονα το Διεθνές Δίκαιο. Και αυτό θα επιδιώξουμε να κάνουμε και με την Αλβανία’’ (https://www.ethnos.gr/Politics/article/236114/mhtsotakhsapoalbaniaplhsiazeihoragianaparapempsoymetothemathsaozsthxagh).

Ακόμη όμως και για την Παλαιστίνη, ο ‘‘φιλοϊσραηλινός’’ Πρωθυπουργός (και το ‘‘φιλοϊσραηλινός’’ το γράφω απλά ως γεγονός και όχι ως ‘‘μομφή’’) δεν απέφευγε την ‘‘καταφυγή’’ της διεθνούς νομιμότητας. Έτσι, έχει δηλώσει ότι ‘‘Η Ελλάδα, ως προς το ζήτημα της αναγνώρισης του Παλαιστινιακού Κράτους, παραμένει προσηλωμένη στην εφαρμογή των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας για λύση δύο κρατών, με πρωτεύουσα του παλαιστινιακού κράτους στην ανατολική Ιερουσαλήμ και στα σύνορα προ του 1967….Για την Ελλάδα η αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους θα έρθει μόνο στο τέλος της πολιτικής διαδικασίας, η οποία πρέπει να έχει και την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών’’.

Χρειάζεται, συνεπώς, να επεκταθούμε περαιτέρω; Δεν είναι φανερό ακόμη και στα μάτια του πιο ‘‘απαθούς’’ ή πιο ‘‘αδαούς’’ πολίτη ότι ο Μητσοτάκης εν προκειμένω, για να μιλήσω με ποδοσφαιρικούς όρους που όλοι καταλαβαίνουν, έβαλε ένα ‘‘φαιδρό αυτογκόλ’’; Νομίζω πως ναι, το δίχως άλλο. Γιατί όμως; Πώς εξηγείται ο Πρωθυπουργός μιας χώρας που επικαλείται σε κάθε ευκαιρία το Διεθνές Δίκαιο, να σπεύδει να χειροκροτήσει και να υποστηρίξει, χωρίς καν αστερίσκους, τη ξεκάθαρη καταπάτησή του, ουσιαστικά την ωμή ‘‘περιφρόνησή’’ του; Πώς ερμηνεύεται το γεγονός να αυτοαναιρείται τόσο χαρακτηριστικά και σε τέτοιο βαθμό που να προκαλεί… μέχρι και μειδιάματα; Και πώς νοείται ο ηγέτης μιας χώρας που για το 2025-2026 είναι (έστω μη μόνιμο) μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, να προβαίνει σε τέτοιο κραυγαλέο ‘‘ατόπημα’’;

Προσωπικά, θα σας απαντήσω με τη χρήση της λαϊκής θυμοσοφίας. Ο λαός μας λέει ότι ‘‘ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται’’. Ξεκομμένος από την κοινωνία και την πραγματικότητα, ‘‘χωμένος’’ βαθιά στο ‘‘κουκούλι’’ του ‘‘επιτελικού συγκεντρωτισμού’’ που μετουσιώνεται σε ‘‘επιτελική αλαζονεία’’, χωρίς ‘‘ιδεολογικό έρμα’’ πια και μακριά από την παράδοση της παράταξής του, εσωκομματικά αμφισβητούμενος, έχοντας απέναντί του όλο και πιο αυξανόμενο κομμάτι του πολιτικού προσωπικού και κυρίως  όλο και μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας που χάνει, όλο και πιο πολύ και ταχέως, την εμπιστοσύνη της σ’ αυτόν, ηγούμενος μιας κυβέρνησης που ‘‘βουλιάζει’’  μέσα σε τεράστια σκάνδαλα διαπλοκής και διαφθοράς, ο Μητσοτάκης έχει πάρει τον δρόμο της κατάρρευσης ‘‘άνευ επιστροφής’’.

Και επιχειρεί τις ύστατες προσπάθειες ‘‘διάσωσης’’. Της προσωπικής του ‘‘διάσωσης’’, όχι της κομματικής ή, πολύ περισσότερο, της εθνικής. Για λίγη και για λίγο ακόμη εξουσία, για τον ‘‘θώκο των προνομίων’’ κάνει και είναι ικανός να κάνει τα πάντα. Και ποντάρει στον ‘‘απρόβλεπτο’’ ηγέτη των ΗΠΑ, τον οποίο συνεχώς και μέχρι πριν λίγο καιρό ‘‘απαξίωνε’’ και πολιτικά ‘‘λοιδορούσε’’. Δεν ελπίζει, εξάλλου, σε κάτι άλλο για την (πολιτική) ‘‘σωτηρία’’ του, πλην της ‘‘βοήθειας του έξωθεν παράγοντα’’. Γι’ αυτό και φαίνεται πλέον να μην τον νοιάζει(;) το αν η συγκεκριμένη συμπεριφορά του, τουλάχιστον στα μάτια των περισσότερων Ελλήνων, (μπορεί και να) εκλαμβάνεται από ‘‘σήμα υποταγής’’ έως ‘‘δείγμα δουλοπρέπειας’’ στις ΗΠΑ….

Εν τέλει, τι δείχνουν, ωστόσο, όλα τα παραπάνω; Έχει τη σημασία της αυτή η φανερά ‘‘αλλοπρόσαλλη’’ συμπεριφορά του Πρωθυπουργού; Και ποια είναι η ‘‘συνεπαγωγή’’ της; Καταρχάς, λοιπόν, όλα τα ανωτέρω εμφατικά τονίζουν ότι… ‘‘τέρμα τα ψέματα’’, ότι τελείωσε δηλαδή η περίοδος κατά την οποία στην κοινωνία ‘‘επικρατούσε’’ μια ψευδής και παραπλανητική, μια ‘‘fake’’ εικόνα για τον Πρωθυπουργό. Για τον ‘‘μεταρρυθμιστή’’ και ‘‘θεσμικό’’ Μητσοτάκη. 

Ο Μητσοτάκης, ασχέτως όλων αυτών των ‘‘χαριτωμένων’’ που συνηθίζαμε να λέμε για την ‘‘τύχη’’ του, είχε στην πραγματικότητα την ‘‘τύχη’’ να εκλεγεί αρχικώς, εκεί που σχεδόν κανείς δεν το περίμενε, Πρόεδρος του πιο ιστορικού κόμματος της Μεταπολίτευσης. Είχε την ‘‘τύχη’’, στα χρόνια που βρισκόταν στην αντιπολίτευση, να ‘‘εκμεταλλευτεί’’ την κατακραυγή του κόσμου για έναν άπειρο και ‘‘αιθεροβάμονα’’ Πρωθυπουργό που οδήγησε στην ‘‘παταγώδη’’ πτώση του. Είχε την ‘‘τύχη’’ να αναδειχθεί έτσι Πρωθυπουργός με ένα υψηλό ποσοστό αποδοχής και προσμονής από τους Έλληνες πολίτες. 

Είχε την ‘‘τύχη’’, λίγους μήνες αφότου ανέλαβε τα ‘‘ηνία’’ της χώρας, να ‘‘κρύψει’’ το πραγματικό του πρόσωπο μέσα στην απομόνωση του κορωνοϊού που σε όλους μας επέβαλε (όχι μόνο αυτός βέβαια παγκοσμίως). Είχε την ‘‘τύχη’’, αμέσως μετά την πανδημία, με την έναρξη του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, να ‘‘δικαιολογεί’’ ‘‘πάσα νόσο’’ και ‘‘πάσα αστοχία’’ του με την πολυφασική κρίση που αυτός (ο πόλεμος) επέφερε, είχε την ‘‘τύχη’’ να ‘‘σπρώξει’’ στην κοινωνία (ανεξαρτήτως αν το έπραξε ή όχι δίκαια, ορθολογικά και επ’ ωφελεία των πολλών) πακτωλό κονδυλίων, ευρωπαϊκής προέλευσης, λόγω ακριβώς των (άνω) κρίσεων, της υγειονομικής, της οικονομικής και της ενεργειακής και να αποκομίσει εκλογικά οφέλη αλλά και να ‘‘κερδίσει’’ έτσι χρόνο. Είχε την ‘‘τύχη’’ (έως ένα χρονικό στάδιο) να μην ‘‘βγουν στο φως’’ οι πραγματικές διαστάσεις κολοσσιαίων σκανδάλων που ‘‘σόκαραν συθέμελα’’ την κοινωνία και ανέδειξαν το μέγεθος της υποβάθμισης της ποιότητας της δημοκρατίας στη χώρα και της ελλειμματικής εφαρμογής του κράτους δικαίου. Και είχε και την ‘‘τύχη’’, σ’ όλα αυτά, να μην έχει μπροστά του ούτε κάποιον σοβαρό αντίπαλο, ούτε κάποια στιβαρή αντιπολίτευση απέναντί του. 

Όμως ως εδώ ήταν. Η ‘‘φενάκη’’, από ένα σημείο και μετά κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του, αποκαλύφθηκε. Σήμερα, ο Μητσοτάκης δεν έχει την ‘‘τύχη’’ πια να ‘‘ξεγελάσει’’ κανέναν και σε τίποτε. Πλέον έχουμε εμείς την ‘‘τύχη’’ να γνωρίζουμε, και δη ‘‘από πρώτο χέρι’’, το πόσο ‘‘ζυγίζει πολιτικά’’ και ποιο είναι το ουσιαστικό διαμέτρημα της προσωπικότητάς του. Έχουμε εμείς την ‘‘τύχη’’ να μας έχει φανερωθεί, ως ‘‘καθαρό και λαμπερό φως’’, το πόσο αναξιόπιστος και ακατάλληλος είναι για Πρωθυπουργός. Πλησιάζει η ώρα, λοιπόν, και εγώ θα έλεγα ότι επείγει καθότι είναι εθνικά αναγκαίο, που στη χώρα θα αλλάξουν πολλά. Και πρώτα απ’ όλα ο Πρωθυπουργός της… 

 Κατερίνη, 8/1/2026

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΟΥΓΚΟΥΡΕΛΑΣ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

LLM IN INTERNATIONAL COMMERCIAL LAW

LLM IN EUROPEAN LAW

Cer. LSE in Business, International 

Relations and the political science