100 χρόνια ιστορίας και το μικρόφωνο έγινε… πολιτική πασαρέλα

Η 100ή Εμποροπανήγυρη Αιγινίου άξιζε πολύ περισσότερα από αυτό που είδαμε στα εγκαίνια.

Ένας θεσμός που ξεκίνησε το 1926 και άντεξε έναν ολόκληρο αιώνα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός δημάρχου, καμιάς παράταξης και κανενός πολιτικού μηχανισμού.

Κι όμως, χθες η ιστορική εξέδρα έδωσε περισσότερο την εικόνα πολιτικής πασαρέλας παρά μιας επετείου που ανήκει στο Αιγίνιο.

Και εδώ υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μπορεί να περάσει έτσι:

Γιατί δεν δόθηκε ο λόγος στον Δήμαρχο Κατερίνης;

Και ακόμη πιο εξοργιστικό:

Γιατί δεν δόθηκε ο λόγος στον Πρόεδρο της Κοινότητας Αιγινίου;

Στα εγκαίνια της Εμποροπανήγυρης Αιγινίου, ο θεσμικός εκπρόσωπος της ίδιας της Κοινότητας έμεινε χωρίς μικρόφωνο, ενώ το μικρόφωνο βρήκε χρόνο για άλλους.

Γιατί;

Ποιος αποφάσισε ποιος μιλάει και ποιος σιωπά;

Με ποια κριτήρια;

Και ποιος είχε τη φαεινή ιδέα ότι μια 100ή επέτειος είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιες πολιτικές επιλογές;

Δεν είναι θέμα προσωπικής προβολής.

Είναι θέμα θεσμικού σεβασμού.

Ο Δήμαρχος Κατερίνης και ο Πρόεδρος της Κοινότητας Αιγινίου δεν είναι «περαστικοί» από μια τέτοια εκδήλωση ώστε να περισσεύει το μικρόφωνο γι’ αυτούς.

Αντίθετα, η παρουσία τους θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη.

Το πιο εντυπωσιακό, λοιπόν, δεν ήταν ποιοι μίλησαν. Ήταν ποιοι δεν μίλησαν.

Και κάπου εδώ η 100ή Εμποροπανήγυρη κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία όχι μόνο για τα 100 χρόνια της, αλλά και για μια εξέδρα όπου η πολιτική πασαρέλα πήρε τη θέση της ιστορικής επετείου.

Κρίμα.

Γιατί το Αιγίνιο είχε μπροστά του μια μοναδική ευκαιρία.

Και κάποιοι κατάφεραν να κάνουν μια ιστορική στιγμή να μοιάζει… μικρή.

Και επειδή η χθεσινή βραδιά δεν τελειώνει εδώ, από αύριο αρχίζουν τα δύσκολα. Θα γράψουμε πολλά περισσότερα, θα παρουσιάσουμε όσα είδαμε και όσα δεν ειπώθηκαν και, κυρίως, θα περιμένουμε συγκεκριμένες απαντήσεις. Γιατί τα μικρόφωνα μπορεί να κλείνουν, αλλά τα ερωτήματα μένουν.

Γράφει ο Λαπάτσης Τάσος — ιδιοκτήτης και υπεύθυνος της ιστοσελίδας