Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης πραγματοποιήθηκε στο Γενικό Λύκειο Κονταριώτισσας εκδήλωση μνήμης για τα 57 θύματα της τραγωδίας των Τεμπών της 28ης Φεβρουαρίου 2023.

Μαθητές και εκπαιδευτικοί απέτισαν φόρο τιμής με συμβολική δράση, λουλούδια και κεριά, στέλνοντας το μήνυμα ότι η μνήμη παραμένει ζωντανή και το αίτημα για δικαιοσύνη διαρκές.

Ο εκπρόσωπος του μαθητικού συμβουλίου, Ιωάννης Δημητρίου, μαθητής του σχολείου, απηύθυνε λόγο εκφράζοντας τη φωνή της νέας γενιάς. Μεταξύ άλλων ανέφερε:

«Πενήντα επτά ζωές. Πενήντα επτά όνειρα. Πενήντα επτά “μαμά, έρχομαι”.
Δεν ζητάμε εκδίκηση. Ζητάμε ευθύνη. Ζητάμε αλήθεια. Ζητάμε να μη θρηνήσουμε ποτέ ξανά παιδιά σε ράγες.
Οι 57 δεν είναι παρελθόν. Είναι ευθύνη.»

Η μαθητική κοινότητα δήλωσε πως δεν θα συνηθίσει την αδιαφορία και δεν θα επιτρέψει να ξεχαστεί μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.

Ακολουθεί ολόκληρος ο λόγος που εκφωνήθηκε:

Σήμερα δεν στεκόμαστε εδώ μόνο για να θυμηθούμε.
Στεκόμαστε εδώ για να τιμήσουμε και να μιλήσουμε με ειλικρίνεια.

Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη,
πενήντα επτά άνθρωποι δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους.

Πενήντα επτά.
Όχι αριθμοί.
Όχι στατιστική.
Όχι «μια κακιά στιγμή».

Πενήντα επτά ζωές.
Πενήντα επτά όνειρα.
Πενήντα επτά «μαμά, έρχομαι».

Ήταν μαθητές.
Ήταν φοιτητές.
Ήταν νέα παιδιά που γύριζαν στα σπίτια τους,
με σακίδια στους ώμους, με ακουστικά στα αυτιά,
με σχέδια και ελπίδες για το αύριο.

Ένα αύριο που δεν ήρθε ποτέ.

Ακούστηκαν πολλές λέξεις.
«Ανθρώπινο λάθος».
«Κακιά ώρα».
«Κακιά στιγμή».

Όμως όταν οι προειδοποιήσεις υπάρχουν και αγνοούνται,
όταν τα συστήματα ασφαλείας δεν λειτουργούν ενώ αυτό είναι ήδη γνωστό,
όταν η πρόληψη υποχωρεί μπροστά στην αδιαφορία,
τότε η ευθύνη δεν μπορεί να αποσιωπάται.

Δεν ζητάμε εκδίκηση.
Ζητάμε ευθύνη.
Ζητάμε διαφάνεια.
Ζητάμε αλήθεια.
Ζητάμε να μη θρηνήσουμε ποτέ ξανά παιδιά πάνω σε ράγες.

Γιατί κάθε παιδί αξίζει να επιστρέφει με ασφάλεια στο σπίτι του.
Κάθε γονιός αξίζει να αγκαλιάζει ξανά το παιδί του.
Κάθε όνειρο αξίζει την ευκαιρία να πραγματοποιηθεί.

Και εμείς — η νέα γενιά —
δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο.
Δεν θα συνηθίσουμε την αδιαφορία.
Δεν θα αποδεχτούμε ότι «έτσι είναι τα πράγματα».

Η μνήμη δεν είναι μόνο συγκίνηση.
Είναι ευθύνη.

Αν ξεχάσουμε, θα προδώσουμε.
Αν σωπάσουμε, θα επιτρέψουμε να επαναληφθούν τα ίδια λάθη.
Αν φοβηθούμε να μιλήσουμε, τότε γινόμαστε μέρος του προβλήματος.

Σήμερα, όμως, δεν φοβόμαστε.
Σήμερα θυμόμαστε.
Σήμερα τιμούμε.
Σήμερα απαιτούμε δικαιοσύνη.

Οι 57 δεν είναι παρελθόν.
Είναι ευθύνη.

Και όσο υπάρχει έστω και ένας από εμάς που θυμάται,
η αλήθεια δεν θα σιωπήσει.

Δεν ήταν η κακιά στιγμή.
Δεν ήταν η μοίρα.
Ήταν επιλογές.
Και για τις επιλογές υπάρχει ευθύνη.

Αιώνια τους η μνήμη.
Δικαιοσύνη για τα Τέμπη.