Με κάθε λαμπρότητα και πανηγυρική διάθεση εορτάστηκε – όπως κάθε χρόνο – η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος στα εξωκλήσια της Αγίας Κόρης και της Αγίας Τριάδος στη Βροντού Πιερίας. Λιβάνια, κεριά, εκατοντάδες πιστοί, αρχιερατική παρουσία και πλειάδα ιερέων – έξι, επτά, ίσως και περισσότεροι. Η εικόνα ιδανική. Τουλάχιστον, φαινομενικά.

Όμως εδώ ξεκινά η απορία. Και δεν είναι μόνο προσωπική – είναι συλλογική.

Ποια είναι τελικά η θέση της Εκκλησίας για τη λεγόμενη Αγία Κόρη;

• Πρόκειται για επισήμως αναγνωρισμένη αγία από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος;
→ Όχι.
• Έχει προηγηθεί συνοδική πράξη αγιοκατάταξης;
→ Όχι.
• Έχει τεκμηριωμένο βίο και θαύματα, εξετασμένα από αρμόδια εκκλησιαστική επιτροπή;
→ Όχι.

Κι όμως, η Εκκλησία παρέχει πανηγυρική “νομιμοποίηση”. Με Αρχιερείς. Με συλλείτουργα. Με πομπές και μεγαλοπρέπεια. Γιατί;

Μήπως τελικά η Εκκλησία δεν αναγνωρίζει αγίους με βάση τα πνευματικά και θεολογικά κριτήρια, αλλά με βάση την προσέλευση του κόσμου, την “παράδοση” της τοποθεσίας, την προβολή ή την τοποθεσία του προσκυνήματος;

Αν η απάντηση είναι “ναι”, τότε η αγιοσύνη έχει μετατραπεί σε τουριστική ταυτότητα.

Μεγάλη εντύπωση, επίσης, μας προκαλεί το γεγονός ότι στην Κατερίνη – και μάλιστα δίπλα στη Μητρόπολη – υπάρχει Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδος. Όμως, Σεβασμιώτατε, γιατί δεν παρασταθήκατε αυτήν την ημέρα στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος, αλλά επιλέξατε να παρευρεθείτε στην Αγία Κόρη; Μήπως διότι δεν θα ειχατε την πολυπληθή παρουσία εκατοντάδων Ρομά απ’ όλη την Πιερία, τη Βέροια, τη Θεσσαλονίκη και τους γύρω νομούς. κάτι που δεν εχουμε ξαναδει ποτε  σε άλλη παρομια εκδηλωση.

Και την ίδια ώρα…

Στο Ιερό Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ στην Κονταριώτισσα – ένα μοναστήρι που γεμίζει καθημερινά από προσευχές, πόνο, δάκρυα και πίστη – δεν βρίσκεται ούτε ένας ιερέας να τελέσει Θεία Λειτουργία.

Εκεί που χτυπά η καρδιά του λαού, η Εκκλησία είναι απούσα.

Στην Μεγάλη εορτή της Ορθοδοξίας μας την Πεντηκοστή αναρίθμητοι προσκυνητές από διαφορα μέρη κατέφτασαν στο μοναστήρι. Χιλιάδες ψυχές. Και όμως – καμία ποιμαντική μέριμνα, καμία Λειτουργία, καμία Θεία Κοινωνία.Και οι πιστοί εντονα δυσαρεστημένοι και σκανδαλισμένοι.

Η απάντηση;
«Δεν υπάρχουν ιερείς».

Δείτε εδώ, και εδώ …

Κι όμως, στην ίδια Μητρόπολη, σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων, στο εξωκλήσι της Αγίας Κόρης και της Αγίας Τριάδος, υπήρχαν έξι ή επτά ιερείς. Δεν ήμασταν όλοι τυφλοί. Είδαμε.

Άρα το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη. Μάλλον και άλλοι λόγοι…

Και εδώ ξεκινά κάτι βαθύτερο – και πολύ πιο επικίνδυνο για τη σχέση Εκκλησίας και λαού:

Μήπως τιμωρείται σιωπηλά;

Μήπως η στάση αυτή σχετίζεται με το γεγονός ότι η Ηγουμένη αρνείται να παραδώσει το παγκάρι σε “εισπρακτικού τύπου” λογικές;

Κι αν πράγματι αρνείται να ενδώσει σε τέτοιες πρακτικές, τότε εγώ – ως πιστός – τη συγχαίρω.

Κι αν πράγματι αρνείται να ενδώσει σε τέτοιες πρακτικές, τότε εγώ – ως πιστός – τη συγχαίρω.

Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους:

Όλα όσα έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται σε αυτό το Ιερό Ησυχαστήριο, δεν έγιναν με προγράμματα του Δήμου, της Περιφέρειας, του Κράτους ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης – όπως συμβαίνει σε “άλλα”.

Έγιναν με πίστη, κόπο, ιδρώτα θυσίες αιματηρές με προσωπικό κόπο της Ηγουμένης όπως γνωρίζουμε τόσα χρόνια.

Με εργασία από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου. Από μοναχές χωρίς μισθό, χωρίς ένσημα, χωρίς παροχές. Μόνο με Πίστη στον Χριστό μας.

Κι όμως, σε αυτό το μοναστήρι, η Εκκλησία επιλέγει να μην είναι παρούσα.

Αν όλα αυτά ισχύουν – έστω και στο ελάχιστο – τότε δεν μιλάμε για Εκκλησία. Μιλάμε για Διοίκηση χωρίς Θεό.

Η Εκκλησία δεν είναι μηχανισμός καταστολής, επιβολής ή ανταπόδοσης.
Δεν μπορεί να λειτουργεί με τη λογική και με επιθυμίες, , προθέσεις και σκοπιμότητες

Η Θεία Κοινωνία δεν είναι ανταμοιβή για την υποταγή.
Ούτε «μπόνους» καλής συμπεριφοράς.

Και η πίστη του λαού δεν είναι εισιτήριο εισόδου στη Θεία Ευχαριστία.
Δεν μετριέται με τα έσοδα του παγκαριού.

Αν η Μητρόπολη έχει λόγους γι’ αυτή την πρωτοφανή αντιπνευμονική και ανορθόδοξη στάση,
ας τους πει ευθέως στον λαό.

Αν δεν έχει,
τότε γιατί επιμένει σε αυτή την επιτιμητική τη σιωπηλή αδικία;

Η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού.
Όχι βιτρίνα. Όχι σκηνικό φωτογράφισης. Όχι μηχανισμός ελέγχου.

Και το ερώτημα παραμένει:

Πώς γίνεται ένας μη αναγνωρισμένος “άγιος” να αξίζει αρχιερατική λαμπρότητα, ενώ χιλιάδες ψυχές στο μοναστήρι μένουν ακοινώνητες;

Αναρωτιόμαστε. Ρωτάμε. Και δεν σιωπούμε πια.

Γιατί όπου υπάρχει Εκκλησία χωρίς Δικαιοσύνη,
εκεί αργά ή γρήγορα πεθαίνει και η Πίστη.