Ζούμε σε μια χώρα όπου οι ισχυροί κρατάνε το λιβάνι και το μαχαίρι.
Βουλευτές, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, περιφερειάρχες και αντιπεριφερειάρχες απολαμβάνουν την ασφάλεια της θέσης τους και την άνεση να «ενοχλούνται» όποτε κάποιος πολίτης τολμήσει να αρθρώσει γνώμη.

Και δεν είναι μόνο αυτοί. Η εξουσία δεν φορά πάντα κοστούμι ή ράσο. Μπορεί να φορά και νομική τήβεννο, δημοσιογραφική ταυτότητα, ακόμα και τον τίτλο του “ειδικού” ή του “συμβούλου”. Όποιος έχει δημόσιο λόγο, δημόσιο χρήμα ή δημόσια επιρροή, είναι –και οφείλει να είναι– λογοδοτούμενος.

Αλλά εκεί που πραγματικά ξεπερνά κάθε ανθρώπινη –και θεϊκή– λογική, είναι όταν οι εκπρόσωποι του Θεού στη Γη αποφασίζουν να πάνε στα δικαστήρια… όχι για να ζητήσουν δικαιοσύνη για τους αδικημένους, αλλά για να τιμωρήσουν αυτούς που τόλμησαν να τους κρίνουν.

Ναι, μιλάμε για δεσποτάδες. Εκείνους που θα έπρεπε να διδάσκουν συγχώρεση, ταπείνωση και αγάπη. Εκείνους που διαβάζουν το «Αγαπάτε αλλήλους» με φωνή θεατρική, αλλά μόλις κάποιος γράψει ένα σχόλιο στο Facebook, φορούν το ράσο της νομικής οδού και σέρνουν απλούς πολίτες σε δικαστήρια.

Ρωτάμε λοιπόν ευθέως: Ποιο Ευαγγέλιο μιλάει για αγωγές; Ποια παραβολή δικαιολογεί την καταδίωξη με εξώδικα; Ο Χριστός μήνυσε ποτέ κανέναν; Ο Ιησούς δικάστηκε, δεν δίκασε. Σταυρώθηκε, δεν σταύρωνε.

Η σιωπή απέναντι στην κριτική δεν είναι αδυναμία. Είναι στάση μεγαλείου – εκείνου που δεν φοβάται την αλήθεια, ούτε τη γνώμη του λαού. Όταν ένας ιερωμένος επιλέγει το δρόμο της μήνυσης αντί της συγχώρεσης, δεν υπερασπίζεται την πίστη. Την προσβάλλει.

Και κάτι ακόμη:
Κάνατε μήνυση. Γιατί; Για εκφοβισμό μήπως;
Να ξέρετε, δεν μας φοβίζουν ούτε μηνύσεις – εξώδικα ούτε απειλές.

Δεν υποχωρούμε στην αλήθεια. Δεν φιμωνόμαστε. Δεν σιωπούμε. Η δουλειά μας είναι να γράφουμε. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Η δουλειά μας δεν θα γίνει ποτέ δουλεία…

Όσο για τους αιρετούς –και μη– της εξουσίας:
Η δημοκρατία δεν είναι θρόνος. Είναι καθρέφτης.
Κι όταν δεν σας αρέσει το είδωλο, αντί να σπάτε τον καθρέφτη, κοιτάξτε λίγο πιο βαθιά.