(Του Μάρκου Μπόλαρη)

Αστιβιές και φραγκόσυκα, θυμάρια και βούρλα, αλυγαριές και αγριοσυκιές, παλιάμπελα και 

κρινάκια της άμμος 

στο ακρογιάλι της Λήμνος, 

στο Λουρί ,μιά αγκαλιά ανοιχτή στες πνοές 

του Λεβάντε, 

αρμυρισμένη από τα κύματα του Βορείου Αιγαίου, σκάλα στον πλού της Αργώς ,

πύργοι δύο βιγλίζουν τους καιρούς

και τα Στενά της Έλλης, 

καταντικρύς της Τενέδου και της Μικρασιατικής ακτής , όπου το Ίλιον κι ο Σκάμανδρος,

κι οι μέλανες νήες των Αχαιών, ένθα,

ο Οδυσσέας, ως πολυμήχανος 

τρόπον επεξεργάζεται, ιδού

κι ο Δούρειος Ίππος ! 

Η ανοιχτοχωρία των δρόμων της θάλασσας,

του γέρο Όμηρου ο πλατυσμός, 

παρακαταθήκη ως στους αιώνες,

οι δρόμοι της Ρωμιοσύνης,

νύν και αεί , στης καρδιάς μας

τον οίνοπα πόντον ! 

Κι ένας λεπτός Λεβάντες, 

τες ευωδιές της Ανατολής φορτωμένος , 

ως πρόξενος ευφορίας !