Γράφει ο Ιωάννης Σβάρνας.

Το Λιτόχωρο διαχρονικά αποτελούσε πόλο έλξης επισκεπτών. Εκτός των άλλων, σε πολλούς που αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας, οι γιατροί προέτρεπαν να περνούν τα καλοκαίρια στο χωριό λόγω του καθαρού αέρα και του συνδυασμού βουνού-θάλασσας.

Τα καταλύματα ήταν γεμάτα. Οι κάτοικοι συνήθιζαν να κατεβαίνουν στα υπόγεια τα καλοκαίρια και νοίκιαζαν τα σπίτια σε οικογένειες από διάφορες πόλεις και χωριά, που τα μέλη τους παραθέριζαν είτε εξ’ ολοκλήρου, είτε στο μεγαλύτερο ποσοστό τους γενικότερα.

Υπήρχαν τότε τα ανοιχτά καλοκαιρινά κέντρα που διέθεταν ορχήστρες, αρκετά τα γλέντια και οι όμορφες βραδιές σ’ αυτά. Στα πέριξ του Λιτοχώρου «Η Αγράμπελη», που ήταν στην Πλάκα, «Η Σάμπα», στην περιοχή του Δεσπότη, «Ο Δρόσος», στον Άγιο Γεώργιο «Τα Κατούνια» στο Πάρκο, κλπ.

Πολλά από αυτά διέθεταν και μαγειρευτά φαγητά εκτός από της ώρας, αναλάμβαναν τη διενέργεια διαφόρων κοινωνικών εκδηλώσεων. Η μουσική ακουγόταν από μακριά. Γυρνούσαμε μικροί από τις δουλειές και ακούγαμε τα τραγούδια, τις έναστρες καλοκαιρινές νύχτες.

(Φώτο Λάκη Μουρσιώτη)