Δεν μπορώ να διαβάζω αυτές τις ειδήσεις και να τις προσπερνώ σαν να είναι απλώς ακόμη μία είδηση.
Μέσα στις πρώτες ημέρες της σχολικής χρονιάς, χάθηκανπαιδιά. Ένα 14χρονο παιδί στη Λάρισα. Μια 16χρονη μαθήτρια στην Κοζάνη. Ένας 17χρονος μαθητής στο Πευκοχώρι.
Και την ίδια στιγμή, ένας 14χρονος μαθητής στα Βριλήσσια νοσηλεύεται μετά από πολύ σοβαρό ξυλοδαρμό από συμμαθητή του.
Πίσω από κάθε μία από αυτές τις ειδήσεις υπάρχει ένα παιδί. Μια οικογένεια. Μια μάνα και ένας πατέρας.
Και αυτό είναι που με συγκλονίζει περισσότερο.
Ως γιατρός, αλλά πάνω απ’ όλα ως άνθρωπος και ως πατέρας, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ:
Ακούμε πραγματικά τα παιδιά μας;
Ξέρουμε τι τα απασχολεί;
Ξέρουμε τι φοβούνται;
Ξέρουμε αν κάποιο παιδί δίπλα μας υποφέρει σιωπηλά;
Δεν είναι εύκολο. Τα παιδιά πολλές φορές κλείνονται στον εαυτό τους. Κι εμείς οι γονείς τρέχουμε όλη μέρα και νομίζουμε ότι επειδή είναι δίπλα μας, ξέρουμε τι τους συμβαίνει.
Δεν το ξέρουμε πάντα.
Και ούτε το σχολείο μπορεί να λύσει μόνο του όλα αυτά τα προβλήματα.
Οι εκπαιδευτικοί έχουν ήδη τεράστια ευθύνη. Χρειάζονται όμως στήριξη. Ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς που να είναι πραγματικά μέσα στα σχολεία και όχι να εμφανίζονται περιστασιακά όταν έχει ήδη συμβεί κάτι.
Και χρειάζεται κάτι ακόμη, ίσως το πιο απλό.
Να ρωτάμε τα παιδιά μας:
«Πώς είσαι;»
Και να περιμένουμε πραγματικά να ακούσουμε την απάντηση.
Όχι μόνο «διάβασες;».
Όχι μόνο «τι βαθμό πήρες;».
Όχι μόνο «πότε έχεις διαγώνισμα;».
«Πώς είσαι;»
Γιατί μπορεί πίσω από ένα «καλά» να κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος που δεν έχουμε δει.
Δεν ξέρω αν μπορούμε να προλάβουμε κάθε τραγωδία.
Ξέρω όμως ότι οφείλουμε να προσπαθήσουμε περισσότερο.
Γιατί τα παιδιά μας δεν είναι αριθμοί.
Δεν είναι απλώς μαθητές.
Είναι η ζωή μας. Είναι το μέλλον μας.
Και πραγματικά…
Τα παιδιά και τα μάτια μας.
