(Του Μάρκου Μπόλαρη)

Με το καλό ο Μάης !

Καλή Πρωτομαγιά !

Με το άλικο της εύθραυστης παπαρούνας,

Με το κόκκινο του ευωδιαστού γαρύφαλλου,

Με το πορφυρούν του βελούδινου ρόδου !

Πού βρήκες χρώματα, μα τέτοιας έντασης πορφύρα,

μέσα στη μαύρη γής , 

που βρήκες χρώματα κι ανθείς ; 

Ή μήπως πάλιν , 

από τα γαίματα αντλείς,

αίματα φονικόχρωα των πατέρων ημών,

Ή μήπως ταις των αιμάτων αυτών ροαίς 

γεωργείς και καταρδεύεσαι ,

μήνας πολιοματωμένος 

τούτος ο έμορφος Μάης,

μνήμες ματωμένες ανακαλεί,

με το καλό , αδέρφια !

Πορφυρούς ο Μάης, σαν τον χιτώνα του Χριστού

από τον χρωστήρα του Ελ Γκρέκο , 

ολοπόρφυρος,

καλή Πρωτομαγιά,

των αγώνων, των αιμάτων, των πολέμων,

των ηρώων, των αγωνιστών, των πεσόντων,

κοκκίνισε η γής , λάσπωσε από γαίμα,

το γελαστό παιδί, 

Τι ιδέτε, κόλλησε η ρόδα του χαμηλά μέσ’ το αίμα,

μάτωσε και το Γκιούλ Τζαμί ,

ένα Μάη σαν κι αυτόν,, 

στην Πύλη του Ρωμανού μάχεται , 

Αυτός ο τελευταίος Έλληνας !

Έγνοια μας , 

Του κύκλου τα γυρίσματα 

π’ ανεβοκατεβαίνουν …