Κάποιοι «βολεμένοι» για τέσσερα ολόκληρα χρόνια στον Δήμο Κατερίνης δεν είδαν, δεν άκουσαν και δεν μίλησαν για τίποτα. Ούτε ένα πρόβλημα. Ούτε μία ένσταση. Απόλυτη σιωπή.

Σήμερα, οι ίδιοι εμφανίζονται ως αυστηροί τιμητές των πάντων. Για τέσσερα χρόνια ήταν «τυφλοί» και τώρα κυκλοφορούν με μεγεθυντικό φακό. Με βαριές εκφράσεις, όπως «αποτυχημένο κοινωνικό πείραμα», «διοίκηση χωρίς σχέδιο» και «απουσία έργου». Με λόγια μεγάλα – χωρίς όμως τα αυτονόητα: στοιχεία.

Γιατί η κριτική δεν είναι οι λέξεις. Είναι η τεκμηρίωση. Και κυρίως, είναι η στάση όταν έρχεται η ώρα του ελέγχου.

Όταν κατατέθηκαν συγκεκριμένα σχόλια και ερωτήματα πάνω σε αυτά που γράφτηκαν, η απάντηση δεν ήταν επιχειρήματα. Ήταν μπλοκάρισμα. Από προσωπικό προφίλ. Και από δημοσιογραφικό.

Αυτό δεν είναι διάλογος. Είναι αποφυγή του.

Και εδώ ξεκινά η ουσία:

Αν υπάρχει τόση βεβαιότητα, τότε γιατί δεν υπάρχει παρουσία εκεί που κρίνονται όλα; Μόλις χθες πραγματοποιήθηκε συνεδρίαση λογοδοσίας του Δημοτικού Συμβουλίου Κατερινης. Εκεί που δεν χωρούν αναρτήσεις, αλλά απαιτούνται θέσεις, ερωτήσεις και ευθύνη.

Και όμως – από την πλευρά που στηρίζεται όλη αυτή η «σκληρή κριτική», δεν κατατέθηκε ούτε μία ερώτηση. Ούτε μία. Καμία απολύτως.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όλα τα υπόλοιπα είναι για εντυπώσεις.

Η αντιπολίτευση δεν γίνεται με αναρτήσεις. Γίνεται με παρουσία. Με λόγο που αντέχει. Με ερωτήσεις που ζητούν απαντήσεις.

Και αν πράγματι υπάρχει τόση σιγουριά για όλα όσα γράφεις, ο δρόμος είναι απλός: εκλογές σε περίπου 30 μήνες. Εκεί κρίνονται όλα. Κατέβα στις εκλογές σε περίπου 30 μήνες και αν από θαύμα εκλεγείς θα έχεις, και αυτό είναι το μόνο βέβαιο, τουλάχιστον 60 μήνες μπροστά σου να τα λες από τη θέση της αντιπολίτευσης.

Μέχρι τότε, οι μεγάλες κουβέντες χωρίς στοιχεία και τα μπλοκαρίσματα σε όποιον διαφωνεί δεν είναι στάση ευθύνης. Είναι θόρυβος.

Και ο θόρυβος δεν είναι πολιτική.

Ούτε είναι δημοσιογραφία η άκριτη αναπαραγωγή τέτοιων αναρτήσεων. Όταν τοπικά sites λειτουργούν ως απλοί αναμεταδότες τέτοιων ισχυρισμών, χωρίς έλεγχο και χωρίς την άλλη πλευρά, τότε δεν ενημερώνουν – απλώς ανακυκλώνουν την ίδια λογική σιωπής και επιλεκτικής «ευαισθησίας» που βλέπουμε και αλλού.

Η πόλη δεν έχει ανάγκη από φωνές που δεν αντέχουν ερωτήσεις.
Έχει ανάγκη από ανθρώπους που απαντούν.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πραγματικότητα δεν μπλοκάρεται. Σε εκθέτει.