Αικατερίνεια: «Διαγενεακό τραύμα» – Μια ξεχωριστή βιωματική εμπειρία που αγγίζει βαθιά την ψυχή

Τα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας της Στέλλας Τζιτζιλή & του Θάνου Κόσυβα
Η ψυχολογική διάσταση αποτυπώθηκε από τη Μαρία Ζυγοπούλου
«Το Διαγενεακό τραύμα», ένα βιωματικό ταξίδι ενδοσκόπησης και αυτογνωσίας, αποδίδει φωτογραφικά και μοναδικά η έκθεση της Στέλλας Τζίιτζιλή και του Θάνου Κόσυβα στο πλαίσιο των Αικατερινείων 2026. Τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιήθηκαν χτες το βράδυ στην αίθουσα τέχνης του Πνευματικού Κέντρου Κατερίνης.
Τον χαιρετισμό του Δημάρχου Ιωάννη Ντούμου κατά την έναρξη της εκδήλωσης μετέφερε η αντιδήμαρχος Παιδείας, Πολιτισμού & Τουρισμού, Ελίνα Διαμαντοπούλου, η οποία υπογράμμισε: «Ο θεσμός των Αικατερινείων χρόνο με τον χρόνο αποκτά πολύ μεγάλη δυναμική. Φέτος, με επίκεντρο το θεματικό αφιέρωμα στη γυναίκα σε όλες τις εκφάνσεις και μορφές τέχνης, αποφασίσαμε να δούμε πιο βαθιά τη γυναικεία φύση. Πιστεύω ότι, με βάση την ανταπόκριση των φίλων της τέχνης και του πολιτισμού σε όλες τις εκδηλώσεις, η επιλογή αυτού του αφιερώματος μας δικαιώνει. Θέλω να ευχαριστήσω τη Στέλλα Τζιτζιλή και τον Θάνο Κόσυβα για τη συμμετοχή τους στα Αικατερίνεια. Η έκθεση είναι συγκλονιστική. Στέλλα, Θάνο, συγχαρητήρια».
Την προσέγγιση αυτού του δύσκολου ψυχολογικού θέματος εξήγησαν στο κοινό η Στέλλα Τζίιτζιλή και ο Θάνος Κόσυβας. «Θελήσαμε να μιλήσουμε για το συλλογικό τραύμα του ελληνικού λαού, ενός λαού που βίωσε πολέμους, εμφύλιους, προσφυγιά, φυλακίσεις, εξορίες, αλλά και για το ατομικό τραύμα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά», τόνισαν μεταξύ άλλων.
Το βεστιάριο
Όπως διευκρίνισαν: «[…]ετοιμάσαμε το βεστιάριο για να ντύσουμε τα υποψήφια μοντέλα μας και προμηθευτήκαμε τα απαραίτητα ενδύματα και props για τη φωτογράφηση. Σχετικά με το βεστιάριο, πολύτιμη η βοήθεια του θεάτρου Πήγασος στις λήψεις του συλλογικού τραύματος και της Καισαριανής, καθώς επίσης και του οίκου νυφικών “Νύφη” της αγαπητής φίλης Μπέη Ευαγγελίας, που μας προμήθευσε ένα ωραιότατο νυφικό για το σκηνικό».
Τα μοντέλα
«Αναζητήσαμε μοντέλα εκφραστικά, να μπορούν να μεταμορφώνονται και να δείχνουν πότε τη θλίψη και το πένθος, τον πόνο, την απόγνωση, αλλά και τη χαρά και την απελευθέρωση. Και τους βρήκαμε. Τα μοντέλα μας υπέδειξαν ιώβεια υπομονή και αφοσίωση και σε αντίξοες συνθήκες, καλοκαίρι με ζέστη, για να πραγματοποιηθεί το project», υπογράμμισαν.
Τα τοπία της Πιερίας
Όπως σημείωσαν: «[…] οι λήψεις έγιναν στα όμορφα τοπία της Παλιάς Βροντούς και στο ρέμα της Αγίας Τριάδας, στην Παλιά Λεπτοκαρυά, στο Λιτόχωρο, στην Πλάκα και Γρίτσα Λιτοχώρου, στον Πλαταμώνα, στη Νέα Τραπεζούντα, στην Κατερίνη και τον Σιδηροδρομικό Σταθμό, στην Καρίτσα».
Η συνάντηση της ψυχολογίας με τη φωτογραφία
Στο «Διαγενεακό τραύμα» εισήγαγε το κοινό η ψυχολόγος – εκπαιδευτικός Μαρία Ζυγοπούλου, η οποία επισήμανε ότι η τέχνη έχει έναν μοναδικό τρόπο να μας φέρνει κοντά σε ιστορίες, συναισθήματα και βιώματα που πολλές φορές δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε με λόγια. Και όπως είπε: «Ίσως αυτό να είναι ένα πολύ όμορφο σημείο συνάντησης ανάμεσα στη φωτογραφία και την ψυχολογία: η προσπάθεια να δούμε λίγο πιο βαθιά από αυτό που φαίνεται στην επιφάνεια».
Το τραύμα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά
Όπως εξήγησε: «Το τραύμα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά ζει μέσα μας, εγγράφεται στα γονίδιά μας, στο σώμα μας, στη συμπεριφορά και στο ασυνείδητό μας. […] Στην ψυχολογία μιλάμε για το τραύμα που περνάει από γενιά σε γενιά. Δεν κληρονομούμε το τραύμα όπως το χρώμα των ματιών μας, αλλά μπορεί να μεταφερθούν οι συνέπειές του μέσα από τις σχέσεις, τη σιωπή και τους τρόπους με τους οποίους μάθαμε να προστατευόμαστε».
Το τραύμα και η συλλογική ιστορία
Και συνέχισε η κα Ζυγοπούλου: «Ο κάθε άνθρωπος κουβαλά τα δικά του βιώματα καθώς και τις ιστορίες των προγόνων του. Αυτές οι ιστορίες συχνά στοιχειώνουν τους απογόνους του, χωρίς να υπάρχει φανερή εξήγηση. Το διαγενεακό αποτύπωμα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο την οικογένεια. Αφορά και τη συλλογική μας ιστορία. Ένας πόλεμος, ένας ξεριζωμός, η φτώχεια, η μετανάστευση ή η κοινωνική καταπίεση δεν επηρεάζουν μόνο τους ανθρώπους που τα έζησαν άμεσα. Μπορούν να αφήσουν ίχνη στον τρόπο με τον οποίο μια ολόκληρη κοινωνία θυμάται, φοβάται, σχετίζεται και αντιλαμβάνεται τον κόσμο».
Πώς αλλάζει το διαγενεακό αποτύπωμα
Η κα Ζυγοπούλου σημείωσε ότι το διαγενεακό αποτύπωμα αλλάζει με επίγνωση. Όταν οι νέες γενιές αναγνωρίσουν το φορτίο που φέρουν από τις προηγούμενες, θα μπορέσουν να βγουν από τον κύκλο της επανάληψης και να εγγράψουν νέες και ομορφότερες σελίδες.
Την εκδήλωση «έντυσε» μουσικά ο Κωνσταντίνος Τσιανάκας, δάσκαλος του Δημοτικού Ωδείου Κατερίνης. Οι φίλοι της τέχνης και του πολιτισμού που βρέθηκαν στην ιδιαίτερη αυτή έκθεση κλήθηκαν, να αναρωτηθούν: «Τι θέλουμε να κρατήσουμε από τις γυναίκες και τους ανθρώπους που προηγήθηκαν από εμάς; Και τι θέλουμε να σταματήσει σε εμάς, ώστε οι επόμενες γενιές να μπορέσουν να ζήσουν λίγο πιο ελεύθερα;». Μία έκθεση που, εν τέλει, βάζει όλους μας σε σκέψη και δράση και αξίζει να την επισκεφτούμε.
Διάρκεια: 21-27 Νοεμβρίου
Ώρες λειτουργίας: 18:00-21:00.

























