Ο Ταχυδρόμος, ο Χρήστος!

Γράφει η Δέσποινα Παπαζαχαρία
Δημοσιεύω σήμερα την τιμητική δημοσίευση μου για τον ταχυδρόμο μας, Χρήστο Σταθακόπουλο.
Μνήμης ένεκεν, σήμερα.
Ο ταχυδρόμος μας άλλαξε τα φτερά του με τους αγγέλους και πήρε το δρόμο του φωτός.
Ο ταχυδρόμος πέθανε στα 101 χρόνια του.
Καλο ταξίδι.
Η ΘΕΙΑ ΣΤΑΜΩ.
Η θεια Σταμω, πολύ συχνά περίμενε τον ταχυδρόμο . Καθόταν στο κατώφλι της μεγάλης ξύλινης εξώπορτας και καταλάβαινε από μακριά, αν της έφερνε γράμμα!
Είχε να δει το γιό της κάπου είκοσι χρόνια και η παρηγοριά της ήταν τα γράμματα που έστελνε και έπαιρνε. Ευτυχώς ο γιός της, ο Χρήστος, της έγραφε συχνά!
Ο ταχυδρόμος με μεγάλη χαρά της παρεδιδε το γράμμα, μα εκείνη δεν ήξερε να το διαβασει….
_Κατσε πιδιμ, Χρήστου, ιδω’ια στου πιζουλ να μι πεις τί γραφτει ,η δκος μου η Χρηστους……
Χρήστος ήταν και ο ταχυδρόμος και γι’αυτό τον αγαπούσε παραπάνω η Σταμω.
Ο ταχυδρόμος γνώριζε όλα τα οικογενειακά της και τα μυστικά της και δεν της χαλούσε χατηρι.
Έφερνε η θεια το δίσκο με όλα τα καλά, τσίπουρο με κρύο νερό, ψωμί
από δικό της, τυρί , ελιές και ένα
γλυκό του κουταλιού. Ο ταχυδρόμος διάβαζε το γράμμα και ήταν σαν να ακουγε το παιδί της!
Άκουγε και την ανάσα του, έβλεπε το χαμόγελο του! Τέτοια χαρά δεν την χωρούσαν τα μάτια της, έσκυβε και σκούπιζε τα δάκρυα της με την ποδιά της.
_Ευχαριστω πιδιμ καλό, να μι φερσ πάντα καλές ειδήσεις….
Τον ξεπροβοδουσε και τις πασχαλινές μέρες του έδινε και το κόκκινο αυγό και ένα λουλούδι απ’ το πεζούλι.
Την άλλη μέρα πήγαινε στη γειτόνισσα ,η θεια για να της γράψει το γράμμα!
_ Τι να γράψω Θεία?
_ Να αυτά…… που λέμι….
Υγεία έχουμε και υγεία ποθούμε…
Γράψει κι χιριτιματα απ’ τ γειτονιά κι απ’ τουν ταχυδρόμου
Κι για την κατσίκα, έχουμε κι δύο κατσικουλια!
Κι γράψει κι του φακέλου μι τα ξένα…. Θαματι ξερου τα δικά μας….
Τσιχουσλαβακια πρέπει να γραφτει…..ικει ινι του πιδιμ…
Αυτό γινόταν μια φορά το μήνα τουλάχιστον.
Για χρόνια ο ταχυδρόμος πήγαινε και ερχόταν!
Η θεια είχε τη δική της φιλοσοφία… “Κι τα καλά διχουμινα κι τα κακά διχου’μινα, μονι ι θανατους δεν είνι
στου χέρι μας….. “
Μια μέρα πασχαλινή, ο Χρήστος, ο ταχυδρόμος έφερε το γράμμα. Στάθηκε μπροστά στην πόρτα χτύπησε το μάνταλο, ξαναχτύπησε , ούτε φωνή, ούτε ακρόαση.,….
Μόνο ένα αεροφυσημα γέμισε τα μαλλιά του με τα μωβ άνθη της Πασχαλιάς
, απομεινάρι του καημού της Στα’μως….. αχ αυτή η ξενιτιά…..
Και το ελαφρύ ανοιξιάτικο αεράκι, μαζί με τη λέξη, ΕΠΙΣΤΡΈΦΕΤΑΙ πάνω στο γράμμα του γιου ,σα να ψιθυριζαν το μοιρολόι:
Στον τόπο που σε πρωτοείδα.
Θε να φυτέψω πασχαλιά
για να κρεμάσω την ελπίδα
που έχω, φως μου, μέσα στην καρδιά.
Αν ήθελες να ταξιδέψεις
Να πας στα ξένα μακριά
Δεν έπρεπε να μαγαπησεις
Και να μου κάψεις φως μου την καρδιά
.








