«Θεία Λειτουργία ή Θρησκευτικό Marketing;»
Κυριακή 18 Μαΐου 2025. Υποτίθεται πως σήμερα τιμούσαμε την πανήγυρη του Αγίου Μελετίου. (Λέω “υποτίθεται”), γιατί ό,τι είδα, μόνο πανήγυρη δεν το λες. Ή μάλλον… όχι πανήγυρη θρησκευτική. Πιο πολύ έμοιαζε με ένα “ευσεβές παζάρι”, με λίγο λιβάνι και άρωμα.
Ξεκινώ από τα βασικά:
3-4 ιερείς παρόντες στον ναό για το “μεγάλο γεγονός”, αλλά την ίδια στιγμή, το μοναστήρι του Οσίου Εφραίμ στην Κονταριώτισσα μένει χωρίς ιερέα. Δεν υπήρξε ούτε ένας να πάει να λειτουργήσει εκεί. Εκεί δεν έχει κόσμο, ούτε ταμεία. Ούτε… λόγω παρουσίας.
Και φυσικά, απών και ο Δεσπότης, κ. Γεώργιος. Σε μια από τις ελάχιστες φορές που θα περιμέναμε την παρουσία του — για την τιμή ενός Αγίου και μιας ενορίας, και μάλιστα Αγίου που έζησε στην Κατερίνη — προτίμησε τη σιωπή.
Σαν να λέμε:
Και μιλώντας για επενδύσεις…
3-4 (!) παγκάρια για να αφήσουν οι πιστοί τον “οβολό” τους.
2 κιόσκια με είδη για πώληση.
Ένα περίπτερο μέσα στον ναό (!), με έκθεση εργοχείρων, λαχειοφόρο αγορά και φυσικά το επιβλητικό πανό:
«Ενισχύστε την ανέγερση του Ιερού Ναού»
Τα κεριά; Μικροσκοπικά — μικρότερα και λεπτότερα δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Και κάποιοι δίπλα να τα σβήνουν για… “ανακύκλωση”. Όχι, δεν είναι σάτιρα. Είναι πραγματικότητα.
Και λίγο πριν τελειώσει η λειτουργία, να κι ο γνωστός “δίσκος της αγάπης”, αυτή τη φορά συνοδευόμενος όχι μόνο από ένα, αλλά από δύο άτομα – έναν άντρα κι μία γυναίκα, για να διασφαλίσουν πως κανείς δεν θα διαφύγει «αναίμακτα». Περνούσαν σχεδόν ταυτόχρονα από τις δύο πλευρές, μην τυχόν και προλάβει κανείς να βγει χωρίς να “συμβάλει”. Ένας τρόπος έμμεσης πίεσης, που βασίζεται στη ντροπή – γιατί πώς να μην δώσεις, όταν σε κοιτά ο διπλανός σου και σε περιμένει ο απέναντι;
Και φυσικά, το φινάλε το κλέβει η φράση που έχει καταντήσει σύνθημα:
«Ενισχύστε με κάθε τρόπο το έργο της Εκκλησίας – με εράνους, με λαχεία, με τις δωρεές σας…»
Όλα αυτά μέσα σε χώρο που λέγεται Ιερός Ναός. Όλα αυτά, υποτίθεται στο όνομα της πίστης και της τιμής ενός Αγίου.
Αναρωτιέμαι — και φαντάζομαι πως δεν είμαι ο μόνος:
Αυτό είναι το έργο της Εκκλησίας;
Αυτή είναι η πνευματικότητα που ζητά ο Χριστός;
Ή απλώς το ταμείο στο τέλος της ημέρας είναι το μοναδικό θαύμα που έχει σημασία;
Ο κόσμος πεινάει, οι νέοι φεύγουν, τα μοναστήρια ερημώνουν και εμείς επενδύουμε σε… πανό, λαχεία και μινιατούρες κεριών.
Αν αυτή είναι η σύγχρονη Εκκλησία, τότε ίσως να ξεκινήσουμε να την αποκαλούμε με το όνομα:
“Μη Κερδοσκοπική Ανώνυμη Εταιρεία Θρησκευτικών Υπηρεσιών”.
