Στη γειτονιά του Αη Δημήτρη και του σχολείου!
Γράφει η Δέσποινα Παπαζαχαρία
Σπίτια με ανοιχτά παράθυρα στο φως που χόρτασαν τη λησμονιά και στέκουν ακόμα αγέρωχα, αν και πληγωμένα!
Ευτυχώς κάποια αναπαλαιωμένα, της μνήμης θεματοφύλακες , στολίζουν τη γειτονιά, το ιστορικό κέντρο του Λιτοχώρου μας!
Πόρτες μεγάλες, ξύλινες ψηλές, με το σίδερο της σιγουριάς στο πίσω μέρος έκλεισαν για πάντα και άλλες γκρεμίστηκαν και άλλαξαν μορφή στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της προόδου.
Έτσι συμβαίνει σε όλα τα μέρη, ο κόσμος προχωρεί!
Πάντα όμως στέκομαι με βλέμμα αγαπητικό μπροστά στα παλιά σπίτια και ακούω το τραγούδι τους και δακρύζω με το μοιρολόι τους… γιατί στην πατρίδα μας τραγουδούσαμε και τραγουδούμε τη ζωή!
Οι πόρτες οι περήφανες άνοιγαν διάπλατα στις χαρές και στις λύπες και τα παράθυρα της μεγάλης σάλας γέμιζαν φως και ανατολές και δύσες.
Πόση νοσταλγία μπροστά στο παλιό παράθύρι του παππού μας με το ρακί να γαλανιζει στο ποτήρι!
Και κεινα τα θαλασσινά παραθύρια με το κεντητό κουρτινάκι, που κρύβει τις ρυτίδες τους , λένε λόγια που αγγίζουν την καρδιά…
Τα όμορφα σκιρτήματα του λιτοχωρίτικου τραγουδιού τα στολίζουν.
“Μια κόρη μας τραγούδησε, από γιαλιένο πύργο.
Την παίρνει ο αέρας τη φωνή, την πάει στα καράβια.
Κι όσα καράβια τ’ άκουσαν, όλα λιμάνια πιάσαν
Κι ένα καράβι λιτοχουρνό ορτσάρει δε μαϊνάρει..”
Στα πετρόχτιστα σπίτια μας είναι γραμμένη η ιστορία μας, προσκυνητάρια της ζωής και του μόχθου των στεργιανών να των ναυτικών μας!
